หมึกหลบ…สลาตัน ตอนที่102

Oct 17 2026

อันดามันฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อถึงฤดู “สลาตัน” ทะเลเปิดจะรับแรงพายุเต็มๆ บางปีโดนเป็นอาทิตย์ บางปีลากยาวเป็นเดือน แม้ชาวประมงแถวนี้อยู่กับมันจนเป็นวิถี แต่คนทำธุรกิจอย่างเราที่ต้องใช้เงินหมุน กลับยิ่งทำใจยากขึ้นทุกปี กับรายจ่ายที่ยังเดินต่อ แม้ทะเลจะหยุด…ให้หมึกให้ปลา

หลังโควิด ปีนั้นกลับโดนพายุซ้ำเกือบสามเดือนเต็ม หมึกที่เริ่มหายตั้งแต่ปีกลาย กลับยิ่งเงียบลง โรงงานที่เคยทำหมึกลอบหลิงชันเพื่อแปรรูปเกรดซาชิมิ ต้องเริ่มพึ่งหมึกจากตรัง พังงา ระนอง เข้ามาประคองงานต่อ

แต่สุดท้ายเราก็รู้แก่ใจว่า ของที่ผ่านการรวบรวมจากหลายพื้นที่ มันไม่ใช่ “หลิงชัน” แบบเดิมอีกแล้ว ผมกับกำนันหนานนั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ เพราะถ้าจะใช้ชื่อบ้านตัวเองไปขาย แต่พูดได้ไม่เต็มปากว่านี่คือหมึกบ้านเราบ้าน ตลิ่งชัน มันก็คงฝืนเกินไป

เรือสองลำ โรงงาน และเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ เริ่มเสื่อมจากการหยุดใช้งาน การรอบางครั้งไม่ได้สร้างแค่โอกาสใหม่ แต่มันเพิ่มภาระทุกวัน จนเราต้องถามกันตรงๆ ว่าต่อไปจะเดินยังไง

กำนันหนานมองทะเลแล้วพูดเบาๆ “นี่มันทะเลอันดามัน บ้านของพวกเราเฮียอั๋น… วันไหนพร้อมอยากกลับมาทำอะไร ที่นี่ก็ยังต้อนรับ Sirikhun เสมอ”

บางคำพูดไม่ได้ทำให้ทะเลสงบลงทันที แต่ทำให้รู้ว่า ความจริงใจและความไว้ใจกันของคนทะเล… ยังอยู่เสมอ