หอมกลิ่นเค็ม ตอนที่ 4

Jan 12 2026

กลิ่นคึกคักมาแล้วเมื่อเราเห็น”ผู้การโด“สั่งปลาเค็มเข้ามาขาย แทน supเจ้าอื่น เพราะเขาไม่มีปลาเค็มมาส่ง และนี่มันของถนัดของแม่อรเลย กว่าจะถึงวันนี้ หลับคากองปลาเค็มมาแล้ว ทั้งกระบอก กุเลา อินทรี

ซึ่งมันเป็นความทรงจำตั้งแต่เล็กๆว่า เราขูดเกล็ดปลาด้วยช้อนสังกะสี แล้วปาดท้องดองเกลือ มาจนชำนาญ ยิ่งตากให้ความแห้งเท่าไหร เค็มเท่าไร ยิ่งไม่เคยรองใคร มาคราวนี้มีorderปลาแห้งมาทุกชนิด สั่งทีคราวละมากๆ

เราจึงสั่งปลาเค็มจากบ้านแหลม ที่ปลาจะเอียนลมบนเรือ แล้วสาดเกลือเลย ไม่ผ่านน้ำแข็งแบบบนฝั่ง มันหอมแห้งผิดกัน ซึ่งปลามาส่งแต่ละครั้ง ก่อนจะเก็บต้องเอามาล้างเกลือเม็ดออก แล้วใช้แปรงทางมะพร้าวขัดเบาไปให้ตระกรันคราบเค็มออกให้ผิวสีเงินขึ้นแววสะท้อนวับมาแทน

พอได้ที่จึงใช้ไม้ทุบให้แบนๆเก็บในห้องเย็น ให้ความเย็นดึงน้ำปลาในเนื้อออกให้แห้งอีกรอบ ถึงแม้เนื้อแห้งแดงดีแล้วแต่กลิ่นปลายังคงอบอวนไปทั่วทุกที่ ที่ปลาเค็มเดินทาง

กลิ่นมันรุนแรงและกระจายฝังเนื้อผ้าได้ แม้แค่ผ่านๆ จึงทำให้หลายคนสบถด่า และชวนให้เรากำหมัด กัดฟันกับกลิ่นที่ต่างคนก็ต่างหอมกันคนละเวลา เพราะนี่มันกลิ่นเงืนกลื่นทองเฉพาะของพวกเรา

และมันก็ยังส่งกลิ่นเค็มเข้าบ้านแต่ละบ้าน ซอยทั้งซอย ที่เราอยู่ทุกวันเวลา กลิ่นปลาติดฟุ้ง พอนานวันก็พาให้โกรธเคืองกัน ทะเลาะต่อยตี มีถึงขั้นยิงปืนขู่กัน ยิ่งอยู่ก็ยิ่งสร้างปัญหา เราจึงย้ายบ้านหนีในเวลาต่อมา