โลกใต้ดิน ตอนที่17

Jan 25 2026

มอเตอร์ไซค์รับจ้างไม่มี เราทุกคนจึงต้องเดิน เดินเดินกันทั้งวัน ถนนใต้ดินดูสับสนในช่วงแรก แต่เราเดินสักพัก ขึ้นรถไฟบ่อยบ่อย เราจะเริ่มรู้แล้วว่าเส้นทางมันเป็นไปอย่างไร ถนนถูกโยงตัดเชื่อมโยงไม่ต่ำกว่าสามชั้นลึกกว่า 200เมตร มีผู้คนและกิจกรรมขวักไขว่ที่ใต้ดินนั่น

จากถนนเส้นนี้ไปเชื่อมเส้นนั้น เมืองนี้ไปเชื่อมเมืองนั้นมันดูง่ายง่ายสุขสบายมาก เมื่อเราทำความเข้าใจโดย เอาตารางรถไฟแต่ละขบวนมาเปิดศึกษาดู เราอยากไปไหนมันไปได้ง่ายมาก และไม่มีหลงทาง

บางคนรีบ บางคนเฉยชา เราสังเกตได้จากการขึ้นบันไดเลื่อน คนรีบ เดินวิ่ง อยู่ทางขวา คนไม่รีบเดินหรือนิ่งๆให้อยู่ทางซ้าย แบ่งแยกชัดเจน

ตกมืดน่าจะเกือบ 6 โมงครึ่งห้างสรรพสินค้าต่างๆในสถานีหรือด้านนอก คนเริ่มออกมามากเหมือนทุกห้างลดราคากันหมด ข้าวปลา อาหารที่ลดราคา แล้วขายไม่หมดเค้าก็มีวางกันเหมือนมีจุดบริจาค บางคน เค้าก็รู้ไปหยิบมากินกันแบบฟรีๆ

วันนี้เราเดินทางกลับโรงแรมกันดึกหน่อย พอสถานี้ไฟฟ้าใกล้ปิด เอะใจว่าทำไมคนมันถึงเยอะ และแล้วคนเร่ร่อน ภาพตอนกลางวันเราไม่เคยเห็น ตกดึกเค้าเอาออกมาจากไหนก็ไม่รู้ มานอนที่รถไฟฟ้า เอากล่องกระดาษมาวางกันดูเรียงราย

แม้สังคมที่แตกต่าง แต่เขาก็เหมือนมีสภาพที่สามารถอยู่ร่วมร่วมกันได้ แบบไม่ขัดแย้งกัน เพียง แบ่งเวลาในการอยู่และกิน #มนุษย์กล่อง# คนเร่ร่อน

ใครไม่เก๋าเราเก๋า #sirikhunseafood