สื่อสารง่ายๆแต่ไร้เสียง ตอนที่5

Jan 16 2026

นิสัยพ่อค้าญี่ปุ่นก็ไม่แตกต่างกับไทย คือขี้หงุดหงิดรำคาญไม่ชอบจุกจิก คงเป็นคนทะเล จะรู้กันเองว่ามันเป็นแบบไหน จะหยิบจับ จะวาง ล้วนมีลีลาที่คล้ายๆกัน

พ่อค้าปลาจะจับปลาพลิกซ้ายขวา พ่อค้าก็รู้ว่าทำอะไร แตกต่างจากนักท่องเที่ยว ภาษากายจริงๆมันบอกว่า เราจับปลาเป็นไหม มาจับเล่นหรือเปล่า

เพราะในตลาดนี้ เค้าห้ามนักท่องเที่ยวและผู้ซื้อปลีกแบบพ่อบ้านแม่บ้านมาจับจ่ายกันเอง ในเวลาเช้าๆแบบนี้ แต่ผมทำได้แบบเนียนเนียนเพราะเป็นพ่อค้าจริงๆที่ต้องการมาดูปลา

พอเดินไปมา ตลาดซึกิจินี้ คนเดินตลาดสดมากๆเหมือนจะรู้โครงสร้างตลาดไปเองว่า มันจะมีอะไรตรงไหน ทุกอย่างดูคล้ายๆกัน โรงน้ำแข็ง ร้านกล่อง รองเท้าอ๊บ ร้านมีด ตำแหน่ง ร้านรวง ปลาสด ปลาฟรีส ปลาเป็นๆดูคล้ายกัน

แต่ผมสังเกตุท่อน้ำที่ตลาด มันมีสีแตกต่าง และไปจิ้มน้ำชิม แต่ละบ่อมีทั้งจืด ทั้งเค็ม เลยเข้าใจเลยว่าที่ตลาดนี้เค้าใส่ใจเรื่องการบำบัดน้ำเค็มและขายน้ำไปตามท่อสู่แผงในตลาด อันนี้เป็นสิ่งที่น่าสนใจว่า ตลาดเมืองไทย..ยังไม่มีใครทำ และมันจำเป็นที่สุดของอาชีพ คนขายอาหารทะเล

หมายเหตุ ผมโตมาจากตลาดสดยายพ่วง100ปี คลุกคลี ซาบซึมแม้จะปรับเปลี่ยนการแต่งกายไปบ้าง แต่ มันก็คิอ คนทะเล มันเหมือนรู้กัน ว่าจะสุภาพเรียบร้อย หรือจะสร้างให้เถื่อนหยาบคาย ล้วนมีกลิ่นอายคนทะเล ภาษากาย ภาษาคิด มันสะท้อนตัวตน

ใครไม่เก๋าเราเก๋า #sirikhunseafood