กลิ่นอายคนทะเล ตอนที่6

Jan 20 2026

อีโต้ซัง เขาดูเตี้ยๆใส่สูท พูดจาโผงผาง คล่องแคล่วเหมือนนักรบญี้ปุ่นตัวสั้น ที่มุ่งมั่น มาเมืองไทย แต่งวดนี้มาทำธุรกิจหาเหยื่อตกปลา เราสังเกตมือที่เขาวางมือแตะปลา กดพลิกขวาซ้าย สัญชาติญาณคนทะเลจะรู้ว่า คนนี้ทำปลาเป็น

แล้วผมก็พาเขาไปดูเหยื่อตกปลาที่เขาต้องการคือหอยคราง มาแกะเนื้อสดๆใส่ถุง frozen เพื่อส่งไปตกปลาที่ญี่ปุ่น เราทำไปทำมาสักพักจนรู้ว่าต้นทุนบ้านเราทำไม่ได้ จนเขาต้องไปหาที่ประเทศอื่น

หลายครั้งไปมา ทำให้เราสนิทกัน แล้วเขาก็พาผมไปที่สะพานปลาชิบะ ไปดูกิจการโรงงานของเขาที่ทำหอยตลับส่งตามร้านอาหาร ชาวบ้านจะไปเก็บหอยตลับหน้าหาดหมู่บ้าน วันนึงก็หลายหลัว มาส่งที่โรงงานเขา

หอยตลับที่ได้จะมาเป่าทรายออก แล้วต้มด้วยเครื่อง 7นาที กับอุณหภูมิ 120 องศา ใส่ซอสมิสโซะและเหล้าสาเกลงไปด้วย มันช่างหอมหวานและง่ายกับร้านอาหารต่างๆ เพียงแค่แกะจากซองแล้วใส่ถ้วยกิน

 เรากินอย่างเอร็ดอร่อยที่ร้านอาหารแถวแถวนั้นแล้วเค้าก็สั่งเมนูต่างๆมาให้ แต่เค้าพูดจาไม่รูู้เรื่อง สื่อสารอยู่นานว่า อาหารตรงหน้ามันอะไร

hot hot เราก็คิดว่ามันร้อน  อีโต้ซัง ทำมือว่าไม่ใช่ hot hot เราก็คิดว่ามันเผ็ด เขาก็ทำมือไขว้กันว่า ไม่ๆ สุดท้ายเขาทำ ท่าโขยกๆ เหมือนแก้วหน้าม้า จนหัวเราะดังพร้อมกัน...horse!! โอ้..แม่เจ้า

หมายเหตุ ลีลาท่าทางการรับและปฏิเสธ หัวเราะหรือโกรธ เราคนทะเลด้วยกันจะสังเกตได้ว่า เค้าไม่ใช่แค่ทำอาชีพอาหารทะเล แต่เค้ามีจิตวิญญาณคนทะเลที่ซึมลึกเข้าไป วิธีคิด วิธีพูดหรือการตัดสินใจ ล้วนอยู่ในพื้นฐานที่คนทะเลอย่างเรา เข้าอกเข้าใจ ถึงสภาพ ฤดูกาล แรงงานและสภาพแวดล้อมที่ยากควบคุม

ใครไม่เก๋าเราเก๋า #sirikhunseafood