กระบอกเจ้าเอย

กระบอกเจ้าเอย|001.JPG

     ติ๊กติ๊ก..ติ๊กติ๊ก 3.45 ของทุกวันเจ้าเสียงเลขาแสนสวย ที่ภรรยา บรรจงเลือกเฟ้นคัดมาให้อย่างดีจากใบสมัครทั่วประเทศ วันๆก็ได้แต่ร้อง ติ๊กๆติ๊กๆ ลั่นกันทั้งวัน ทำหน้าที่ได้อย่างดีสมใจเธอ แต่ผมพยายามรบเร้าอย่างไร ก็ได้ดีที่สุดเพียงเลขาแสนสวยแบบนี้      เมื่อไหร่จุดไฟแล้วควันหายลงไปในดิน วันนั้นก็ได้เลขาตัวจริงเสียงจริง เข้าใจแล้วนะ....ผมได้แต่..ครับ    ตี 5 เลขาไม่ได้ส่งเสียงร้องซักนิด แต่ อาโกผมขาวโพลน พร้อมโทรโข่งอันเก่า ขับซาเล้งรุ่นลายคราม ต้องมาร้องที่หน้าบ้านทุกวันด้วยเสียงอันดังว่า "กาแฟเข้มข้นมาแล้วจ้า" เป็นอย่างนี้มาเป็น 10 ปีแล้ว คิดๆไปก็ดีเหมือนกัน เป็นสัญญาณปลุกให้คนในซอยรู้ว่า ตี 5 แล้ว ตื่นได้แล้วนะ เช้าวันใหม่วันนี้ก็คงได้สู้กับเรื่องต่างๆที่ไม่สามารถคาดเดาได้ตลอด ซึ่งผมคงรับมันได้เสมอ ทั้งหนักและเบา ความจริงที่ถูกสอนมาให้รับ ความไม่จริงก็ไม่ได้ถูกสอนให้ปฏิเสธ ยังไงก็รับได้      ตั้งแต่ เด็กถึงประถม 4 ผมไม่ได้ผูกพันธ์กับแม่มากมายนัก แม่กลับบ้านตอนที่เราหลับ แม่ออกจากบ้านตอนที่เรายังไม่ตื่น คนแถวบ้านบอกกับผมว่าแม่เอ็งไปทำงานอย่างว่า....ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก ก่อนจบ ป.4 แม่กับพ่อเลิกกัน แม่พาเด็กๆอย่างเราย้ายบ้านกระเตงๆด้วยมอเตอร์ไซด์คันเก่า ยี่ห้อยามาฮ่าหัวโตโต นั่งกัน 5 แม่ลูก ย้ายไปนอนบ้านนี้ที บ้านโน้นทีเป็นเวลาหลายปี มารู้อีกทีก็ตอนผมอยู่ ป.6 แม่มีบ้านอยู่เป็นของตัวเองหลังแรกด้วยเงินดาวน์ 3000 บาท ซึ่งย้อนหลังไปประมาณปี 2530 แต่แม่ก็ยังออกไปจากบ้านในเวลาเดิมแต่กลับมาอีกที 7.30 พาพวกเราไปโรงเรียนและกลับมาส่งที่บ้านแล้วหายไปกลับมาตอนมืดอีกที จนวันหนึ่งแม่บอกว่า โตๆกันแล้วช่วยแม่ทำงานหน่อยนะ    หลังจากที่แม่บอกเพียงข้ามคืน ..เสียงปรื้นๆปรื้นๆหน้าบ้านของรถสามล้อตุ๊กๆ บรรทุกปลามาเต็มหลังรถ ปลากระบอก ตัวเล็กๆ ประมาณ 1 ภูเขา เป็นอย่างนี้หลายปีตอน เด็กๆ พวกเราก็เพิ่งจะรู้ว่า แม่ออกไปขอดเกล็ดปลากระบอกตั้งแต่เช้ายังค่ำ แล้วอาการหลังแข็งมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เพราะแม่มีอาชีพทำปลาเค็มขายที่ตลาดท่าน้ำมหาชัยมานานหลายปี แม่ขอดเกล็ดจนมือแม่บวมไปหมดซึ่งเราก็ไม่สามารถรู้ได้เลยในตอนนั้น....จน กระทั่งได้เจอกับตัวเอง        แม่บอกว่า..ใครจะบอกว่าเราทำอะไรเรื่องของเขา เรารู้ตัวเราดี อธิบายให้เขาให้เข้าใจเรายาก เสียเวลา ก้มหน้าก้มตาทำปลาของเราดีกว่า "ปลาเป็นว่ายทวนน้ำฉันใด ลูกมะพร้าวย่อมลอยตามน้ำไกลฉันนั้น" เป็น คำสอนของแม่ ที่คอยบอกเราให้สู้อย่างเข้มแข็งตลอดเวลา เมื่อชีวิตเรายังอยู่ก็ต้องสู้เหมือนปลาไม่สู้ก็เหมือนลูกมะพร้าวนั่นแหละ           ตอนเป็นเด็กเราแทบจำอะไรไม่ได้ มีแต่แม่นี่แหละที่เป็นความหลังให้เราได้จำตลอด แม่จึงย้อนหลังให้ฟังว่า ปลากระบอกที่เราเห็นเป็นปลาเค็มอยู่นี่แหละ เลี้ยงเอ็งมาจนโต มีบ้านอยู่ได้ก็ปลาเค็มนี่แหละ งั้นแม่จะสอนทำปลาเค็มให้..จะได้ช่วยแม่ไปด้วย นับจากนั้นมาทั้งบ้านจึงต้องทำปลากระบอกเค็ม กันทั้งครอบครัว ผมจึงได้วิชา ทำปลาเค็มมาอย่างไม่รู้ตัว ในขณะที่ผมตอนนั้นไม่ชอบทำปลาเลย แต่รู้ว่าถ้าปลาเค็มตากแดดใหม่ๆ แล้วนำมาทอด กลิ่นแดด ร้อนๆหอม สามารถสัมผัสได้จากปลานี่แหละ ใครติด"อาการหอมแดด"ถึงขั้นต้องไปเลิกที่ถ้ำกระบอกเชียวนะ   ตอนผมบวชเณร เวลาแม่ไปหาหลวงปู่ หลวงปู่บอกว่า เอ็งไม่ต้องเอาอะไรมาถวายเพลหรอก แค่เอาปลากระบอกเค็มมาให้ก็พอแล้ว เพราะปลากระบอกเค็มของแม่ ทำให้ผมเป็นเณรที่น่ารักไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ ปลากะเมาะ Property      ปลากระบอกที่เรารู้จักมี 3 ชนิดที่เราคุ้นกันคือ 1.กระบอก ทะเล 2.กระบอก วัง 3.กระบอก จีน      - ปลากระบอกทะเล(กระบอกท่อนใต้) อันนี้เป็นปลาที่อยู่ทางแถบภาคใต้ของอ่าวไทย เกล็ดหนาและตัวใหญ่ ผมเคยเห็นใหญ่สุดตัวละ 3 กิโล แต่รสชาติก็ดีแต่สู้ปลากระบอกวังไม่ได้ คนจีนเรียก โอวฮื้อ เพราะปลาเวลาว่ายน้ำ ชาวทะเล จะเห็นแต่หลังปลาดำๆ เรียกชื่อ "โอว"ที่แปลว่าดำในจีนแต้จิ๋ว กระบอกทะเล      - ปลากระบอกเงิน เป็นปลาที่อยู่ในวังกุ้งปลา ท้องจะหนา เกล็ดบางสีเงินๆ คนจีนเรียก "แปะนี้" สีออกเหลืองนิดๆ เวลาต้มไขมันใต้เกล็ด จะลอยฟ่องเต็มหม้อเลย แต่ถ้าเป็นกระบอก เกล็ดเงินเหมือนกันแต่อยู่ในลำคลองหรือทะเลตื้นๆ ตัวจะยาวกว่าและท้องจะออกบางๆตัวสีเขียวเล็กน้อย แบบนี้ไม่ค่อยดี แต่ก็พอทานได้ การดูถึงความแตกต่างจะดูที่เกล็ดกับขนาดลำตัว เนื้อต่างกัน รสชาติต่างกัน แต่ความซับซ้อนยังมีอีกคือปลากระบอกวัง หนัง จะบางเนื้อนุ่ม  ปลาแบบนี้นิยมทำต้มส้มใส่มะขามเปียกเข้ากันอย่างมาก      - ปลากระบอกเงินเหมือนกันแต่หัวสั้นและทู่ๆ ใครดูไม่เป็นนึกว่าเป็นแบบเดียวกัน เราเรียกปลาแบบนี้ว่า "ปลากระบาก" บางทีเรียก"กระเมาะ" เกล็ดจะหนากว่าเล็กน้อย แต่ความมันก็สู้กันไม่ได้ นิยมทำเค็มอร่อยมาก      - ปลากระบอกเงินแต่เกล็ดหนาอมเทา ไม่สวยแต่อยู่ในวัง ปลาแบบนี้เนื้อแข็ง ไม่อร่อย เรียก "ปลากระบอกเหล็ก"   กระบอกเหล็ก      -สุดท้ายปลากระบอกจีน เป็นปลานำเข้า แต่รู้สึกระยะ 2 ปีหลังมีการเลี้ยงกระชังที่ชุมพร เป็นปลากระบอกจากเมืองจีนบ้าง ฮ่องกงบ้าง เนื้อดี มันเยอะ รสชาติเนื้อมันๆ และก็เนื้อเยอะตัวใหญ่ดูแล้วภูมิฐานมากๆ      ปลากระบอกนิยมไหว้เจ้ากันตามเทศกาลตรุษจีน เพราะปลาจะอยู่รวมกันเป็นฝูง เหมือนพี่ๆน้องๆอยู่ด้วยกัน เวลาว่ายน้ำอยู่รวมกันในน้ำดูแล้วดำทะมึนเป็นแผ่นๆเลย คนจีนเลยอุปมาไว้ให้ปลามาสอนคนสอนว่า ความสามัคคีในครอบครัวเรานั้นให้ดูปลากันเอาไว้ ไปด้วยกัน มาด้วยกัน ทำอะไรก็ร่วมมือร่วมใจกัน นี่แหละกุศโลบายของคนจีน      พอช่วง 10 ปีให้หลัง พวกเราไม่ได้ทำปลากระบอกแล้ว ไม่ไช่ว่าไม่ชอบ แต่พวกเรามีสิ่งอื่นที่ทำได้ดีกว่าอาชีพที่หลังแข็งทั้งวันแบบนี้ เหนื่อย กันทั้งครอบครัวได้ 200 กว่าบาท ไม่ได้ไม่รักอาชีพ แต่เราทำกันมานานเกินไป แม่บอกว่า  "รักนะ แต่เราคงไปด้วยกันไม่ได้ เราเลิกกันเถอะนะ ..เจ้าปลากระบอก"  อาชีพ อย่างเรา เป็นอาชีพที่แข่งขันอันแสนไร้ข้อบังคับใดๆ สู้ก็ได้ ไม่สู้ก็ได้ แพ้ก็ได้ เก่งที่สุดในโลกก็ย่อมเป็นได้ เพราะเรากำลังแข่งขันกับตัวเราเอง    สำหรับวันนี้คงเป็นวันที่พิเศษซักเล็กน้อย ที่บ้านเราทุกคนจะต้องสาละวนกับการหาชุดใส่ไปงานแต่งที่โรงเเรมสุดหรู เป็นสิ่งที่ไม่อาจจะทำใจได้กับเสื้อสูท ที่ถูกใส่แบบเขินๆ พร้อมกับรองเท้าหนังสีดำที่สุดแสนจะเงาวับน่าอับอาย ไม่มีใครชอบไปงานโรงแรมแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปกัน เพราะมารยาทในสังคม เฮ้อ....    เมนูอาหาร ออกมาแต่ละอย่างพวกเราก็นั่งมองกันด้วยความหรูหรา แต่พอเมนู หมูตัวเล็กแบะขาลอยมาถึงโต๊ะ พวกเราก็นั่งมองหน้ากันทั้งโต๊ะด้วยความแปลกใจ "หมูหัน" นี่หรือหมูหัน ความแปลกใจของพวกเราในโต๊ะยังพอให้เห็นถึงความน่ารัก ของคนทะเลอย่างเรา น้องชายสุดรักกับน้องสาวหัวฟู ทั้งสอง ช่วยกันหั่นหมูกันด้วยท่าทางทะมัดทะแมง พวกเราทั้งโต๊ะก็บ่นในใจ ด้วยความโมโห ทำไมมันไม่หั่นให้เราเลยวะ!!! ให้เรามานั่งฉีกกันทำไม จนแม่ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ สะกิดบอกเจ้าน้อง 2 คนว่า เฮ้ยเขากิน แต่หนังแบบนี้ เนื้อที่เหลือเดี๋ยวเขายกกับเข้าไป แล้วทอดตัดออกมาให้ อ้อ...มิน่า หละเล่นกันเต็มที่เลย พวกเราทั้งโต๊ะหัวเราะกันครืน ทุกวันนี้เห็นหมูหัน ที่ไร นึกถึงงานวันนั้นทุกที พวกเราในโต๊ะพร้อมใจกันพูดว่า กลับไปหา ปลากระบอกต้มส้มบ้านเรากินดีกว่า แบบนี้ไม่เหมาะกับครอบครัวของผม คุณว่าจริงไหม.....  

ปลากระบอกจะอยู่รวมกันเป็นฝูง เหมือนพี่ๆน้องๆอยู่ด้วยกัน เวลาว่ายน้ำอยู่รวมกันในน้ำดูแล้วดำทะมึนเป็นแผ่นๆ เปรียบดังความสามัคคีของครอบครัว


หมวดหมู่ Category

Blog

บทความ ประสบการณ์ความรู้ ทุกอย่างกับท้องทะเลไทย

Blog

Blog
blog

sirikhun

sirikhun,seafood,อาหารทะเล,ปลาสด,ปลาไทย,กินดิบ,ทะเลไทย,ตลาดสด,premium

เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารทะเลสดและปลาน้ำจืดจากทั่วประเทศไทยมีประสบการณ์มากว่า40 ปี มีความหลากหลายและมีนวตกรรมใหม่ๆเพื่อเพิ่มศักยภาพให้กับอาหารทะเลไทย


facebook
https://www.facebook.com/sirikhunseafood/
google
twitter
instagram
youtube
https://www.youtube.com/channel/UCinxmXp1JYsbHdKqsbJA6Hg
line_id
phone
0615879494
mail
info@sirikhun.com
address
เลขที่ 24/89 หมู่ 3 ซ.พัฒนาสาคร ต.บางหญ้าแพรก อ.เมือง จ.สมุทรสาคร 74000
instragram
https://www.instagram.com/sirikhun.seafood/
line
contact_intro_text
contact_name
sirikhun
contact_address
เลขที่ 24/89 หมู่ 3 ซ.พัฒนาสาคร ต.บางหญ้าแพรก อ.เมือง จ.สมุทรสาคร 74000
contact_email
info@sirikhun.com
contact_fax
034871225
email
info@sirikhun.com

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: strpos() expects parameter 1 to be string, array given

Filename: config/helper.php

Line Number: 1152

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: strpos() expects parameter 1 to be string, array given

Filename: config/helper.php

Line Number: 1156

A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Array to string conversion

Filename: page/post-detail.php

Line Number: 266

contact_phone_array
Array