เปรี้ยง เปรี้ยง !!!!เสียงปืนดังขึ้น 2 นัด น้องดาว ค้างฟ้าถูกยิงได้รับบาดเจ็บไป 2 อนงค์ เหล่าบรรดาทวยเทพร้องไห้กัน..ระงม แต่อีกมุมหนึ่ง ไอ้เด็กหนุ่มเบื้องล่างหามองลงมาจากฟากฟ้า มันหัวเราะกัน ครึนๆๆๆ ฮ่าฮ่า

          พอ ได้ที่ทุกครั้ง ความบ้าบิ่นกับจินตนาการ แสนสุดบรรเจิด  มีอยู่หลายครั้งที่เราดึงดวงไฟ ตามท้องถนนมาอยู่ใกล้ตา ด้วยจิตที่หลอกหลอน แล้วดีดด้วยนิ้ว 2 นิ้วให้แตกกระเจิง อย่างสนุกสนาน.....ในโลกแห่งความฝัน มีครั้งใหญ่ที่พวกเรา 5 คน.... พยายามดึงเกาะท่าฉลอม เข้ามาติดกับมหาชัย ด้วยพละกำลังของพวกเรา ก็สำเร็จ แล้วร้องด้วยความดีใจ

          เย้....กูไม่ต้องใช้เรือใบตอง ข้ามท่าฉลอมแล้ว เพราะพวกเรา ดึงเกาะท่าฉลอมติดกับมหาชัยเรียบร้อยแล้ว......บ้าไหมหละ

          เป็น อย่างงี้ไม่บ่อยแต่ก็ หาเรื่องเมาอยู่ประจำ ไม่ว่าน้ำหรือเป็นแห้งๆแบบนี้ (ฟังแล้วคงจะงง งง) กับแกล้มที่เรากินคงเป็นรถเข็นบดหมึก ที่จะเป็นมุขว่า หมึก แถวไหนถูกที่สุด ก็นั่นแหละ มุขฝืดๆๆแต่ก็เล่นเอา ฮาเพราะความฝืด ของเพื่อนๆเสมอ

รูปจากอินเทอร์เน๊ต

       พวก เราไม่มีเงินกันมากมาย พอเรี่ยไร ลงขันตามประสา 5 บาท 10 บาทช่วยกัน มีเยอะก็ได้ของแพง ...ไปเมา มีน้อยก็ได้ของถูก..ไปเมา    ผมเมา จนขนาดแฟนคนแรก ต้องทิ้งไป บอกว่าให้เลือกระหว่างเหล้ากับเขา   แปลกไหมครับ ผมเลือกเหล้า ด้วยเหตุผลเดียว... เพื่อน
       วันนี้ผมไม่มีเงินมากมาย บางทีบางครั้ง พระที่ห้อยอยู่ในคอ คือ หลวงปู่กรับ วันโกรกกราก  เสือเผ่น หลวงปู่สุด วัดกาหลง ต้องช่วยชีวิตอยู่หลายครั้ง ต้องเอาหลวงปู่กรับ จำนำ 300 บาท ถึงกลับ.บ้านได้ หรือบางทีก็ อารธนา หลวงปู่สุด มีชื่อด้านคงกระพันธ์ ช่วยนิยามความขลังให้ที เพราะพวกเรา กำลังจะ...เผ่น (พวกผมนี่แหละเผ่น)
       พวกเรากอดคอกัน บอกว่าวันนี้เราไม่มี วันหน้าคนหนึ่งคนใด มีเงิน มีงานมาก สิ่งที่จะตามมา คือเวลา.. เราไม่มี โอกาศ...เราไม่มี ที่จะมารวมตัวกัน เวลานี้เท่านั้น ที่จะมีความสุข.. ทุกข์ ด้วยกัน เอาเรื่องที่เราเป็นอย่างนี้ตอนเด็กไปคุยกัน ตอนยามเราแก่ชรา พวกเราคือ เพื่อน และเราเป็น

"เพื่อนร่วมเวลา"

     และแล้ว การร่ำลาก็มาถึง พอเราจบการศึกษา การงานมากขึ้น เวลาน้อยลง เราไม่มีเวลาสนุกแบบนี้อีกแล้ว ยิ่งตอนนี้ ความเมาก็ไม่ได้พานพบ กับสมองอันน้อยนิด... อีกต่อไป ผมเลิกกินเหล้าแล้ว (ปี2552)

      แต่เมื่อไม่นาน เรากลับมาที่ "ท้ายบ้าน ท่าฉลอม" ช่วงงานปลาทูท่าฉลอมที่ผ่านมา 18-22 พฤศจิกายน 53 ผมเดินเที่ยวงาน ยังไงเสีย ผมก็เป็นคนแถวนี้ ได้ภรรยา เป็นคนแถวนี้ อดีตที่เคย ก็รำลึกถึงวันเก่าเสมอ กลิ่นคุ้นเคยของหมึกย่าง ทำให้หวลจดจำ ภาพทุกอย่างเกิดขึ้นให้เราเห็นเป็นฉากๆ  " วันชื่นค่ำคืนเมา"  ฟื้นคืนอย่างมิรู้วาย เหมือนมันเพิ่งผ่านพ้น

      เช้า ที่เริ่มเขียนเรื่องนี้ด้วยความไม่พยายามจะเขียน เพราะอยากให้งานที่เราถ่ายทอดออกมา เกิดจากจิตใต้สำนึกของเราจริงๆ ผ่านบรรยากาศกดดันภายนอก มาเร้า มันทำให้สมองเราเริ่มว่างจากการพยายามไม่คิดอะไร แล้วนั่งเฉยๆด้วยบรรยากาศเบาบาง แล้วถามตัวเองว่าเรา..จะเขียนอะไร
      กลิ่น รถบดหมึกเมื่อวานช่างคุ้นเคย สมัยตอนที่เรายังนั่งเรียนในห้องใส่ชุดเทคนิค ไว้ผมแสกกลาง กางเกงขาบาน รองเท้า converse เบอร์ 7 สีขาว พร้อมกับการปล่อยกระดุม 2 เม็ดให้เห็นหน้าอกแห้งๆอันแสนตลก ทำให้เราอยากถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเองคุ้นเคยมาเป็นเรื่องราว ผ่านรถบดหมึกด้วยกลิ่นที่พวกเราไม่นึก แต่ก็เห็น มันขึ้นมา  
      หมึกเป็นสัตว์ ประเภทรู้วิธีต่อสู้และปกป้องตัวเอง ด้วยการหนี การหนีเป็นกลยุทธในพิชัยสงครามที่คลาสสิคที่สุด เท่าที่มีจากประวัติศาสตร์ทุกชนชาติย้อนหลังของมรดกภูมิปัญญาจีน ดังเช่น 36 วิธีของซุนวู ถ้าสู้แล้วรู้ประมาณตัวว่าแพ้ จะยอมตายเพื่อศักดิ์ศรีหรือไร คนเฉกเช่นสัตว์ทุกผู้นาม รู้จักความเห็นแก่ตัวเป็นที่ตั้ง
      การเอาตัวรอดของสรรพสิ่งย่อมมีและเกิดขึ้น ตามท้วงทำนองของชีวิต ชีวิตที่มีคุณค่าหรือไม่ ไม่ได้บอกเรา หรือบอกใคร ขออย่างเดียว มีชีวิตเพื่ออยู่ อยู่เพื่ออะไรก็เป็นหนทางของแต่ละตัวตน แต่อยู่เพื่อทำหน้าที่ให้ดี รักษาร่างกายอย่างเต็มทีเพื่อให้ให้เกิดประโยชน์ที่ดี แล้วค่อยปล่อยให้เป็นไปตามเงื่อนไขของกาลเวลา หมึกจึงปกป้องตัวเอง.. ด้วยการอำพลาง
      ดีหมึก เป็นอาวุธ อยู่ในตัวสัตว์ประเภทนี้ ไม่ว่าจะเป็น หมึกหอม หมึกกล้วย หมึกกระดอง เป็นต้น ถ้าเป็นหมึกก็มีดี.. ดีหมึก(คนจีนใช้ดีหมึกที่มีสีดำสนิทนี้ ทำเป็นหมึกเขียนภู่กัน และคนอิตาลีใช้ดีหมึกผัดกับสปาร์เกต๊ตตี้เป็นสปาร์เกต๊ตตี้สีดำดูน่า กิน)หมึกเป็นตระกูลเดียวกับ หอย ตามนักวิทยาศาตร์บอก เป็นตรงไหน ก็ถามกันเอาเอง เพราะผมก็ไม่รู้ แต่รู้ว้า หมึก อร่อย มีไขมันมากตามทีนักวิชาการบอก และหมึกนี่เอง ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเขา คือ กลิ่น กลิ่นหมึกเกิดขึ้นหลังจากโดนไฟเผา ไม่รู้มันเอากลิ่นมาจากไหน ถึงได้มีรสชาติกับความหวาน ที่เข้ากับควันไฟเสียเหลือเกิน

      หมึกอร่อยที่ปีก ปีกหมึกอร่อย กรอบนุ่มหวาน เด้งๆ โดยเฉพาะหนังหมึก คนส่วนใหญ่ชอบลอกหนัง เพื่อให้สวย หารู้ไม่ ส่วนหนังที่สดใส ทำให้หมึกมีความกรอบเพิ่มมากขึ้น ผมจึงไม่นิยมลอกหนังหมึก มันเลยมีชื่อหมึกที่ลอกหนังว่า หมึกกล้วยลอก เพราะหมึกกล้วย เท่านั้นนิยมลอกหนัง หมึกอื่นไม่ค่อยนิยม แล้วแต่ตามออร์เดอร์ ส่วนหมึกไม่ลอกหนังเราจึงเรียก "หมึกกล้วยดำ"

หมึกกล้วยโก๋ หรือ กล้วยดำ(ไม่ลอกหนัง)

หมึกกล้วยลอก

          หมึก กล้วย ยังถูกแบ่งเป็น 2 ชนิดตามความหนาว่า "หมึกกล้วยหนา" กับ "หมึกกล้วยบาง" ซึ่งความหนาเป็นคุณสมบัติความอร่อย อีกอย่างหนึ่ง เพราะหมึกบางไม่อร่อย สู้อย่างหนาไม่ได้ แต่ตัวเท่ากัน ราคากลับไม่เท่ากัน คนไม่รู้จึงได้แต่นิยมของถูก ได้แต่กินหมึกเนื้อบาง

ยังไม่หมดเท่านั้น ความซับซ้อนของราคา ยังถูกแบ่งแยกตามขนาดที่ไม่เท่ากันของหมึกอีกด้วย อ่านมาถึงตรงนี้ ก็คงจะเกิดความงง เพิ่มมากขึ้น เพราะหมึกยังถูกเรียกออกเป็น ไซร้ ตามที่เราเห็นในท้องตลาด อีกมากมาย

1.หมึกเล็กที่สุด นิยมไปตากแห้ง เราเรียก"หมึกกระตอย"

2.หมึก เล็กแต่ใหญ่กว่าปนระมาณ 1 นิ้วเทียบกับความสูงนิยมเอาไปตากแห้ง หรือเป็นไซร้ที่ลอกหนังได้ นิยมไปทำหมึกยัดไส้นั่นแหละ "ถ้าเป็นของสดเรียก "หมึกM" แต่ถ้าเป็นแห้งแล้วเรียก"หมึกเล็ก" แต่ถ้าให้แน่กว่านั้นคนสะพานปลาจะย่อยๆไซร้นี้ออกเป็นระหว่างกลางระหว่างนี้ ว่า"กระตอยควาย"

3.  หมึกไซร้กลาง ขนาดประมาณ 3-4 นิ้ว ใหญ่กว่าหมึกM เรียก  "หมึกเล็ก" กลับกันกับเมื่อตะกี้นี้ ของวงการหมึกแห้งนะ

4 หมึก ไซร้ ที่เราคุ้นเคยหละทีนี้ เป็นไซร้ตามท้องตลาด จนถึงร้านอาหาร จะมีไข่ ก็เรียกหมึกไข่ ไม่มีไข่ก็ไม่มีไข่ แต่นิยมสุดเอาไปลอกเขานิยมใช้หมึกแบบบาง แบบหนา เขาไม่นิยมลอก เพราะมันแพงกว่าเอาเป็นขายสดหรือ ส่งออกก็จะเป็นหมึกตรงนี้แหละ เรียก "หมึกโก๋ " เป็นจิ๊กโก๋ขาใหญ่สุดของวงการหมึก ที่เป็นตัวกำหนด วงการตลาดราคาหมึกตลอด หากไซร้นี้ขึ้น มันก็ขึ้น อ่านมาถึงตรงนี้ก็จะรู้จักหมึกโก๋กันแล้วนะ  หากไชร้นี้ราคาลงมันก็ลง  ราคาขึ้นมันก็ขึ้นตามกันทุกไซร้

เรือใดหมึก ใช้ไฟนีออนเป็นเครื่องมือล่อลวงหมึก

     สภาวะ ที่หมึกมีมากมีน้อยในท้องตลาด ยังถูกรวมไปถึงปัจจัยการจับ การอาศัย ของหมึกเป็นสำคัญ ถ้าเราสนใจ ก็จะรู้ได้ว่า หมึกชอบเล่นไฟ เขาเลยเอาเรือปั่นไฟ ติดไฟให้สว่างทั่วทั้งเรือ นึกว่าเป็นกลางวันเลย เพราะมันสว่างมากๆ พอหมึกเห็นไฟก็มาเล่นไฟ พอใกล้ๆเห็นตัว ชาวประมง ก็ใช้เบ็ด 3 ขา (เรียก โยตะกา)ตก ก็ประมาณนี้ หมึกที่ได้แบบนี้จะมีความสดเพราะออก ไปคืนเดียวและไม่บอบช้ำ เราเรียกว่า "หมึกเรือใด" ก็เรือใดปั่นไฟนั่นแหละ ที่นี้เมื่อค่ำคืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด ปลาหมึกไม่ชอบความมืด ก็จะไม่ขึ้นมาเล่นน้ำ เอาไฟไปมากขนาดไหน ก็ไม่ได้ เพราะหมึกไม่ยอมขึ้นมา
    แต่กลับกันปลาทู กลับชอบเสียนี่ เรือปลาทู เมื่อถึงคืนเดือนหงาย สว่างมาก เรือก็จะจอดท่าฝั่ง เขาจึงเรียกว่า หยุดหงาย แต่ เรือใดหมึก กลับชมชอบ ในตลาดก็จะเป็นแบบนี้

    แต่ปลาหมึกก็ยังมีวิธีจับแแบบหลักๆแบบสากล คือเรืออวนลาก อันนี้ ยังไงเสีย หมึกก็รอดยาก ถ้าชาวประมงไปเจอเข้า จะช่วงใด ถ้าได้ไปเจอฝูงหมึก ก็เสร็จทั้งฝูง คงพอเข้าใจกันบ้าง แบบคร่าวๆๆ (ยังไม่ได้พูดถึงวิธีการดองอีก ที่กำหนดราคาได้ เหมือนกัน ไม่งั้นซับซ้อน เดี๋ยวเอาไปรวมกับหมึกเรื่องอื่นดีกว่า)
    ผมขอเล่าถึงหมึกไว้ แค่หมึกโก๋ ไม่งั้นจะยืดยาวเกินไป เอาไว้คราวหน้า จะมาเล่าถึงหมึกที่ตัวใหญ่กว่านี้กัน แต่เราเข้าใจหมึกโก๋กันแล้วนะ
แต่หมึกย่าง ของเราไปอยู่ไหน มันคือหมึกอะไรหละ ยังไม่มีบอก เอาเป็นว่า จากไซร้ ที่ว่า นี้แหละ เอาหมึกไซร้ไหนก็ได้ ยกเว้นหมึกกระตอย เอาไปผ่าแบะออก เป็นแบบ ผีเสื้อกางปีกเลยนะ แล้วก็เอาไปตากแดด ไม่ต้องใส่เกลือ แค่นั้นเอง

    อยากเอาหมึกไปไว้แถวไหน ความแตกต่างของแถว ก็จะไปกำหนดราคาของมันเอง แล้วไปบดก็จะได้ตัวยาวๆ แบนๆ เทียบกันแล้ว ก็ไม่ถือว่าแพง กับโอกาศ ที่เราต้องการหาเทียบกับความประทับใจในวัยเยาว์ของผม

หมึกเนื้อหนาเหมาะที่จะนึ่งหรือทอดมากว่า

      วันนี้เพื่อนผมแต่ละคน รวมทั้งตัวเองก็พอที่จะตั้งตัวได้ พอมีเงินที่จะมากินอะไรก็ได้ตามที่ต้องการได้แล้ว (แม้กระทั่งเพื่อนผมคนหนึ่งชอบกิน JackDaniel พอวันเกิดผมมันรวบรวมเงินแล้วซื้อมา 1 ขวดเอามาตอน 4 ทุ่ม ผมง่วงไม่ได้กินเลย ตื่นเช้ามาตอนตี 3 มันกินคนเดียวหมดเหลือแค่ก้นขวดเพียงอึกเดียว บอกว่า "ที่เหลือเป็นส่วนของนาย" ..ดูมันทำ )

       วันนี้กลิ่นหมึกยังเหมือนเดิม เราก็ยังมีเพื่อนเหมือนเดิมไม่ได้หายไปไหน ยังรักกันมากกว่าเก่า พอมีเงินที่จะกินอะไรก็ได้ไม่ต้องกินเหล้าขาวผสมน้ำแดงเหมือนเก่าก่อน ต้องการทิวทัศน์ทำเลไหน ก็สามารถไปได้ด้วยรถยนต์ ความพร้อมทุกสิ่งสรรพ ไม่ได้เหมือนสมัยครั้งโน้นเทียบกันไม่ได้
แต่สิ่งที่ขาดไป คือ เวลาที่ไม่ตรงกันของแต่ละคน พอบางเวลาเราต้องการใครสักคนกลับไม่มี 

"เพื่อนร่วมเวลา"