ไม่อยากใช้วลี "ในน้ำมีปลาในนามีข้าว" สมัยพ่อขุนรามจริงๆเลย ให้ตายซิ   คำว่าปลา คำว่าข้าว คำนี้สมัยก่อน ใช้เพื่อเป็นการบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของเมืองไทย  แหมช่างสร้างความสุรุ่ยสุร่าย กันจริง เรื่องไหนดีผมก็ขอชมนะ แต่เรื่องใดที่อื่น เขาดีกว่าก็ขอชมเขาเหมือนกัน ประเทศญี่ปุ่น (เอาเรื่องอาหารอย่างเดียว) อาหารแต่ละจาน เขาประดิษประดอยซะ อลังการ

ญี่ปุ่น

       เพราะ อะไรนะหรือ เขาแสดงถึงคุณค่า ของอาหารจริงๆใส่วัฒนธรรมเข้าไป ใช้ความประหยัดและศิลปะในอาหาร เขาจึงได้พัฒนาถึงทุกวันนี้ เพราะเริ่มที่ต้นทางกันเลย  คือ วิธีการกิน ถ้าคนกิน รู้จักกิน  รู้จักใช้นะ ผมว่า บ้านเราเมืองเรา ในโลกนี้ หาที่ใดในใต้หล้าไม่สามารถเทียบเทียมได้เลย ผลไม้ดี ข้าวดี ปลาดี ป่าไม้ดี แร่ธาตุดี ประเพณีงดงาม สาวสวย และเบียร์อร่อย   (เสียอย่างเดียวทำอะไรก็ต้องใต้โต๊ะ) ปลาหนึ่งตัวกินแบบ...โอ้โฮ้ ไม่ใช้เขาตระหนี่ แต่เขารู้จักทำ  เมื่อคนกินเป็นอย่างนี้ ร้านอาหารก็ต้องทำแบบที่ลูกค้า ต้องการ  เมื่อร้านอาหารเป็นอย่างนี้ พ่อค้าปลาก็ต้องเปลี่ยนหาของสดมากขึ้น ดีมากขึ้น เพราะร้านอาหารก็สู้ราคา

ไทย

         เมื่อพ่อค้าปลาสู้ราคา ขอต้องการแค่ของดี ราคาว่าตามสภาพ  สะพานปลาก็ต้องหาของดีๆให้กับลูกค้าจริงไหมครับ

                แล้วอย่างนี้ชาวประมงจะไปทนไหว ได้อย่างไร ก็ต้องจับปลาอย่างไรถึงได้ดีที่สุด คนซื้อถึงให้ราคาสูง ก็ต้องจับมาเป็นๆ ขายเป็นๆ ไงครับ (เป็นการจับเชิงอนุรักษ์นิดๆ)

              ประเทศเขา เรืออวนลาก จะไม่มีใช้กันทำประมง  เขาเคร่งครัดมีวินัยกันเอง  อย่างมากการจับปลาเขาก็แค่ตกเบ็ด เพราะฉนั้นหน้าบ้านเขา เอาเบ็ดหย่อนก็ได้ปลาแล้ว เขาไม่ต้องไปไกลๆเหมือนบ้านเราหรอก เขาไม่จับปลาเอามามากมายหรอกครับ แค่พอกิน เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีกิน ต่างคนต่างคิดอย่างนี้ ประเทศเขาถึงได้เจริญเอาๆ แบบบ้านเราตามเขาไม่ทัน แหม... แค่คำว่าในน้ำมีปลาในนามีข้าวคำเดียวนะเนี่ยะ