"เปีย เคา" คนต่างถิ่นฟังแล้วก็คงจะรู้สึกแปลก และสงสัยมึนงงกันไป แต่คนทะเลบ้านเราแล้ว คำว่า"เคา" เราหมายถึงป้ายที่มีการนำเสนอราคาการต่อรองที่สมัยนี้เขาเรียก ประมูลนั่นแหละ แต่"เคา" เป็นป้ายกระดาษเล็กๆ สำหรับเขียนราคาเท่านั้น  ส่วนวิธีประมูลเราใช้คำว่า "เปีย" สรุป เปียเคา ก็คือการนำป้ายเล็กๆ มาเสนอราคาว่าใครมากกว่าก็เอาไปก็เท่านั้นเอง เวลาในการ"เปีย" ต้องใช้ชั้นเชิงวิเคราะห์ สังเกตุคู่แข่ง แนวโน้ม ต้องเก่งทั้งคนประมูล ทั้งคนเปิดเคา  คนเปิดเคานั้น ต้องเป็นผู้มีประสบการณ์ทีสูงมากทีเดียว บางทีเขาเรียกผู้ควบคุมราคานี้ว่า "หลงจู้" 

ยกตัวอย่าง  

      ในรูปเป็นการประมูลกุ้ง ที่สะพานปลา เป็นการวางชั้นเชิงระหว่างหลงจู้กับผู้ประมูล  ชั่วเวลาพริบตาเดียว ต้องลงราคาทันที ถ้าเปิดเคาแล้ว ห้ามเปลี่ยนห้ามลดเด็ดขาด ใครได้ของดีราคาถูกก็ดีไป แต่ถ้าใครพลาดขึ้นมาละก็....นี่แหละที่บอกตาดีได้ ตาร้ายเสีย  ผมมาลองนึกๆดู ว่าคำว่าเปียฟังดูแล้วเหมือนคำว่า"เปีย" ของการเล่นแชร์ ยังไงยังงั้นเลย เพราะการเล่นแชร์ของคนทะเล ไม่เหมือนการปล่อยเงินของธนาคาร แตกต่างกันอยู่มาก ใช้ความเชื่อใจของกันและกัน เป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน สมัยก่อนแรกๆย้อนไปซัก 20 ปี คนทะเลกับนายธนาคารนั้นห่างไกลกันมาก

      คนทะเลไม่มีแหล่งเงินทุนมากมาย ทุกอย่างเงินสดหมด มีก็ใช้ไม่มีก็ไม่ใช้ เรื่องเป็นหนี้ฟุ้งเฟ้อ ไม่มีใครเป็น นิยมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ ไม่ต้องมีรสนิยมมากมาย แต่ก็อย่าเพิ่งไปดูถูกนั่นแหละผ้าขี้ริ้วห่อทองตัวจริง "เถ้าแก่เรือ" (บางคนก็เรียก"เถ้าเก๋เรือ") อยากได้เงินไปทำอะไรซักก้อนก็เอาเพื่อนๆมาตั้งวงกัน เอาเงินมาแชร์กัน คำว่าแชร์น่าจะมาจากคำว่า share ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่าแบ่งบัน เท่าทีเคยเห็นมากๆก็มือละ 1 ล้าน วงแชร์วงหนึ่ง 10 มือ รวมเงินได้เป็นล้าน เวลางวดหนึ่งมาถึง ก็นัดเวลากันแล้วนำวิธีประมูลแบบกุ้งปลานี่แหละ เอา"เคา"มาลงกัน เรียก" เปียแชร์" (เอาทั้งภาษาอังกฤษผสมกับจีนกันวุ่นวาย) 

     พอถึงตอนเปิดเคา ถ้าใครลงมากกว่าก็เอาไป ตอนหลังจึงเริ่มใช้ดอกเบี้ยทั้ง วิธีดอกหัก หรือไม่ก็ดอกตาม  ธนาคารที่มาตั้งกันใหม่ๆ ต้องมาขอร้องให้กู้เงินกันเลยดีกว่า เพราะท้้งทะเลไม่มีใครใช้เงินธนาคาร  ก็เล่นแชร์กันหมด คนสมัยเก่าการโกงไม่มีเด็ดขาด แต่เดี๋ยวนี้อย่าเผลอไปลงเล่นเชียวหละ ทุนหายกำไรหดเอาง่ายๆเลยนะ... จะบอกให้