การเลี้ยงปลากระชัง สิ่งหนึ่งของการเลี้ยงที่ถือว่าเป็นข้อดีคือเรื่องดินและน้ำ เพราะการเลี้ยงปลาแบบนี้จะมีลักษณะเป็นทุ่นที่สามารถลอยน้ำได้ ตามจังหวะการขึ้นลงของแม่น้ำหรือทะเล จึงมีความยืดหยุ่นสูงมากกับ ระดับปริมาณน้ำที่ขึ้นลงตลอดของการเลี้ยงแบบริมฝั่ง และป้องกันน้ำท่วมขังได้อย่างดี  ทำให้ความแตกต่างจากการเลี้ยงสัตว์น้ำในบ่ออย่างมาก คือ เรื่องดินใต้บ่อ ด้วยเหตุว่าวิธีเลี้ยงในกระชังแบบนี้ ดินใต้บ่อไม่มีโอกาศที่เสียได้เพราะกระชังไม่ได้ยึดติดกับพื้นดิน แต่ยึดติดกับผิวน้ำ

            จึงต้องหาทำเลที่น้ำมีการเคลื่อนที่ตลอดเวลา  ระดับน้ำที่ลงสุดต้องไม่ตำกว่าระดับที่แห้งขอด และต้องเป็นน้ำที่มีคุณภาพที่ดี เหมาะสมกับการเลี้ยงสัตว์น้ำเศรษฐกิจชนิดต่างๆ โดยสามารถกำหนดได้ว่าจะเลี้ยงสัตว์น้ำชนิดใด โดยอาศัยปัจจัยพื้นฐานของระดับความเค็มเป็นหลัก และพื้นที่ที่เหมาะสม  ซึ่งปัจจุบันเป็นที่นิยมกันมาก เพราะสามรถกำหนดปริมาณถึงการเพาะเลี้ยงตลอดถึง ช่วงเวลาในการจับสัตว์น้ำในกระชังเพื่อมาจำหน่าย    ได้สะดวกมาก การตรวจสอบปริมาณการตาย และการให้อาหารเป็นไปอย่างทั่วถึง คุณภาพของสัตว์น้ำที่เลี้ยงวิธีนี้จึงมีลักษณะที่ดี อ้วน และเนื้อก็ไม่เหม็นดิน

       ด้วยเหตุที่ว่าปลาไม่ได้กินดินใต้ล่างเหมือนกับพื้นบ่อดินนั่นเอง วิธีการจับก็เป็นการจับแบบยกกระชังขึ้นแล้วตักมาในปริมาณที่ตกลงกันได้ ไม่จำเป็นต้องขึ้นปลาทั้งหมด แต่ข้อเสียของการเลี้ยงแบบวิธีนี้ คือ  ถ้าช่วงเวลาใดคุณภาพน้ำมีคุณภาพที่ต่ำปริมาณอ๊อกซิเจนมีไม่เพียงพอ อันเนื่องมาจากมลพิษ หรือจากการเปลี่ยนแปลงระดับความจืดหรือความเค็มอย่างรวดเร็ว จนทำให้ปลาปรับตัวไม่ทัน หรือจะเป็นการหยุดนิ่งของกระแสน้ำนานๆ เช่น น้ำท่วมขัง ก็อาจเกิดกาจตายยกกระชัง เป็นผลเสียซึ่งอัตราการรอดของสัตว์น้ำในกรณีแบบนี้ค่อนข้างต่ำ