“ครอบครัวของนางฟ้าก็คือสายชล  ครอบครัวของสายชลก็คือนางฟ้า เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ตลอดไป สัญญา”

     ถ้าใครติดละครเรื่องเกมร้ายเกมรักหละก็ จะรู้ทันทีว่านี่คือคำสัญญาของผู้ชายชาวเกาะผู้แสนดีแถมยังหน้าตาดีอีกต่างหากที่ชื่อ สายชล ตอนที่นั่งดูตัวเองก็แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กำลังอินกับบทนึกว่าตัวเองเป็นนางฟ้าซะงั้น  พอนึกถึงเรื่องคำสัญญาที่ไรก็อดทีจะนึกถึงพ่อไม่ได้สักที เมื่อ 9 ปีที่แล้วพ่อทำอาชีพเป็นชาวประมงอวนลาก บ้านอยู่ที่จังหวัดสมุทรสาครแต่ออกทะเลไปไกลถึงจังหวัดนครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี กว่าจะได้กลับบ้านรอไปเถอะ 5-6 เดือนโน้น

 ลากเดี่ยว   

     พ่อจะเล่าให้ฟังถึงอาชีพของพ่อให้ฟังอยู่ประจำ พ่อบอกว่าเรืออวนลาก จะมีอยู่ 4 แบบ แต่ที่เห็นใช้กันส่วนใหญ่จะมีคือ ลากเดียว กับลากคู่ เรือลากเดี่ยวเป็นเรือประมงเพียงลำเดียวแต่ต้องมีเครื่องยนต์ที่ใช้ กำลังมากเพราะต้องลากแผ่นตะเข้ (ตะเข้เป็นแผ่นกระดาน ใช้ให้ปากอวนขยายออก) ถึงสองแผ่นเพียงลำพัง ส่วนเรือลากคู่เป็นเรือที่ต้องใช้เรือประมงสองลำลากแผ่นตะเข้ลำละแผ่นแล่นขนาน กันไปตามแต่ที่ไต๋จะสั่งให้แล่นไปเข็มทิศเรือลากคู่จะเรียกว่า เรือแม่กับเรือหู เรือแม่คือเรือที่บรรทุกอวนส่วนเรือหูคือเรือคู่หูไว้สำหรับดองปลาเลย และปลาเป็ด ลักษณะของอวนก็จะเป็นอวนตาถี่ ๆ

ลากคู่

     การออกเรือเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูงอีกอย่างหนึ่ง ฝากชีวิตไว้กับเรือ มองไปทางไหนก็มีแต่ทะเล คืนไหนที่มีพายุลมแรง คลื่นสูง ก็ลำบากอยู่เหมือนกัน  ไหนจะเรื่องอาหารการกิน  การเข้าห้องน้ำ การหลับนอน ฟังแล้วก็คิดอยู่ในใจว่าอาชีพนี้ลำบากจัง....สงสารพ่อ อย่างเรื่องรายได้ ของพ่อได้ดีอยู่เพราะพ่อเป็นไต๋ แต่เจ้าของเรื่องบ้างลำเนี้ยดิ แบ่งให้ลูกน้องที่น้อยมาก ทำงานก็หนักแต่ได้เงินหน่อยเดียว ลูกน้องส่วนใหญ่ในเรือประมงจะเป็นแรงงานต่างด้าวทั้งนั้น คนไทยประมาณ 3-4 คน อีกสิบกว่าคนคนต่างด้าว มีข่าวอยู่บ่อยๆ ที่ว่าแรงงานต่างด้าวฆ่าหัวหน้าเรือคนไทยตายอยู่ประจำ นั้นเพราะหัวหน้าใจร้ายกับเขาก่อน  ส่วนลูกน้องของพ่อโล่งใจได้ เพราะพ่อใจดีมีแต่ลูกน้องรัก

     การกลับบ้านของพ่อทำให้ทุกคนในบ้านดีใจ พ่อจะมีของฝากกลับมาให้ลูกๆทุกครั้ง แต่สิ่งที่ลูกๆ ต่างให้ความสนใจมากที่สุดก็คงจะเป็นเศษตังในกระเป๋าเสื้อผ้าที่พ่อจะเก็บไว้ให้ลูกๆหยอดกระปุก พ่อจะโทรมาบอกล่วงหน้า ส่วนแม่ก็จะเตรียมตัวซื้อกับข้าวทำอาหารให้พ่อกิน แล้วเรา 5 คนพ่อแม่ลูกก็จะมานั่งล้อมวงกินข้าวพร้อมกัน แบบว่ามีความสุขสุดๆ พาไปเที่ยวกัน แต่ความสุขนั้นมันก็มาแป๊บเดียวเพราะพ่อต้องกลับไปออกเรืออีก อยู่ได้แค่ 5 วันเอง ถ้าอยู่นานสุดก็ต้องรอเรือขึ้นคาน 3 เดือนเต็มๆที่พ่อได้หยุด ถึงเวลาที่พ่อจะกลับเรือเราก็ร้องไห้ทุกทีไปไม่อยากให้พ่อไปอย่างที่บอกกว่าพ่อจะกลับ 5-6 เดือน พอพ่อเห็นเราร้องไห้พ่อก็จะพูดว่า เดี๋ยวพ่อก็กลับ กลับมาจะซื้อขนมให้เยอะๆด้วยแล้วจะพาไปเที่ยว “พ่อสัญญา”